Historia Tereny dzisiejszego Sachsenhausen wspomniane są po raz pierwszy w roku 1300 przy okazji budowy strzegącego przeprawy przez Hawelę askańskiego zamku Neumühl. W tym miejscu powstają pierwsze kuźnice na terenie Marchii Środkowej. W pobliżu zbudowano również młyn (do mielenia zboża i zasilania kuźni), z którego korzystać musieli wszyscy chłopi mieszkający na wysoczyźnie zwanej Ländchen Glien i nad brzegiem Haweli. W roku 1349 zwano zamek i przyległe włości „Nowym Dworem” (niem. Neues Haus). Młyn został odbudowany po zniszczeniu go w roku 1402 przez Rupinów i Pomorzan sprzymierzonych z rodem Quitzow. W roku 1448 rozpoczęto pracę nad budową śluzy. Młyny zbudowane przy śluzie zwano po roku 1652 „młynami oranienburskimi” (niem. Oranienburger Mühlen). W okolicy śluzy powstała kolonia Berg, w której od 1690 mieszkało dwóch cieśli zajmujących się konserwacją ogrodzenia zwierzyńca elektorki Rzeszy Luizy Henrietty.
Na północ od tej kolonii i na wschód od drogi do Löwenberga założono gminę Sachsenhausen, jako pierwszą w Kurmarchii osadę saskich przędzarzy, a od 1830 roku mieszkali tam również szkutnicy.
W okresie III Rzeszy miejscowy dworzec służył do przeładunku więźniów przeznaczonych do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen.