Skutki Zawalenie się części mostu Tasmana spowodowało poważne utrudnienia komunikacyjne między zachodnią i wschodnią częścią miasta. Przejazd przez most zajmował około 3 minut, natomiast już dzień po katastrofie mieszkańcy wschodniego wybrzeża mieli problemy z dotarciem do pracy, ponieważ byli zmuszeni do korzystania z promu, który na pokonanie rzeki potrzebował 90 minut. Oprócz kłopotów komunikacyjnych problem stanowił również dostęp do szpitali (Royal Hobart Hospital i Calvary Hospital), szkół, firm i urzędów, które w większej mierze były zlokalizowana na zachodnim brzegu.
Analiza danych policyjnych w sześć miesięcy po katastrofie wykazała, że przestępczość na wschodnim brzegu miasta wzrosła o 41%, podczas gdy ten wskaźnik na zachodnim brzegu spadł. Kradzież samochodów wzrosła o 50%, a liczba zgłoszeń zwiększyła się o 300%.
Odbudowa W marcu 1975 została powołana komisja (Joint Tasman Bridge Restoration Commission) w celu odbudowy mostu. Rząd federalny zgodził się na finansowanie odbudowy, pierwsze prace rozpoczęły się w październiku 1975. Odbudowa mostu uwzględniała zmiany całego mostu w tym również dodatkowy pas ruchu.