Mimo narastającej podejrzliwości udało mu się przetrwać okres walk frakcyjnych, utrzymując przy tym wysoką pozycję w KPZR. W 1953 roku po śmierci dyktatora został na krótko zdymisjonowany, jednak jako sojusznik Nikity Chruszczowa powrócił do łask.
W 1957 roku został urzędnikiem Państwowej Komisji Planowania i kandydatem na członka Biura Politycznego. Następnie awansował na przewodniczącego Państwowego Komitetu Planowania i w 1960 roku został wicepremierem. Jako wicepremier wiele podróżował za granicę, uczestnicząc w misjach handlowych do, między innymi, Indii, Argentyny, Korei Północnej i Włoch. W trakcie kryzysu kubańskiego był rzecznikiem poprawy stosunków między ZSRR a Stanami Zjednoczonymi. Na 22. Zjeździe KPZR w 1961 roku odzyskał swoją dawną funkcję w Biurze Politycznym.