Stepy wysokogórskie Występuje tu ostry klimat, zimy są mroźne (do -48°C), wiatry silne, a pokrywa śnieżna mała, zwiewana (około 7 cm). Roślinność jest uboga, rozproszona i niskorosła, zbliżona do kamienistych stepów północnej Mongolii. Rosną tu m.in.: osetnica żwirowa (Stipa glareosa), Stipa splendens, Dontostemon perennis, traganek i Caragana bungei. Fauna tego piętra ma głównie cechy mongolskie. Charakterystyczne gatunki to gazela czarnoogonowa, gęś tybetańska, myszołów mongolski, pustynnik zwyczajny i śnieżka mongolska. Hodowane są jaki oraz sarłyki, czyli mieszańce krów i jaków.
Lasy Lasy pozbawione są rozleglejszych bagien, a runo jest obfitsze niż w tajdze. Królują limba, modrzew, jodła, świerk i sosna z domieszką brzozy i osiki. W Ałtaju Północno-Wschodnim dominuje tzw. czerń, czyli lasy świerkowo-jodłowo-limbowe zbliżone do syberyjskiej tajgi nizinnej, z którą się zlewają. Powyżej 700 m n.p.m. zanika sosna, powyżej 1500 m n.p.m. – brzoza, a najwyżej sięgają modrzew i limba (najwyżej rosnące limby zanotowano na wysokości 2580 m n.p.m.). Na dużej wysokości trafiają się brzozy niskie. Istotnym elementem krajobrazu są obszerne pogorzeliska (starsze i nowsze). Przetrzymują na nich najczęściej modrzewie. Limby częściowo pozostają w postaci pni, które w ciągu 30–40 lat butwieją i dopiero padają.