Katarzyna II w 1785 roku wydała dwie gramoty: dokument zwalniający szlachtę z obowiązku służby w wojsku (Грамота на права, вольности и преимущества благородного российского дворянства) i akt określający status obywateli miejskich (Грамота на права и выгоды городам Российской империи).
Po reformie uwłaszczeniowej w Rosji w 1861 roku gramoty regulowały prawa i obowiązki właścicieli ziemskich i chłopów. W drugiej połowie XIX wieku rozpowszechniły się gramoty nadające tytuły szlacheckie, stopień wojskowy i stanowisko urzędowe.
Rosyjska literatura naukowa terminem gramota określa również zachodnioeuropejskie dokumenty z okresu feudalizmu, które mają charakter prawny, na przykład, akt komendacji, fundacja, wyrok sądu, kontrakt. Najstarsze zachodnioeuropejskie dokumenty-gramoty pochodzą z VII wieku. Do nich należą immunitety i fundacje królów frankijskich. Większość z nich zachowała się do dzisiaj w postaci odpisów w kartulariuszach. Liczną grupą zachodnioeuropejskich gramot są dokumenty z XI–XV stuleci. Mianem gramota w historiografii rosyjskiej określa się, na przykład, Wielka Karta Swobód z 1215 roku. Zaś gramoty na brzozowej korze należą do zabytków piśmiennictwa średniowiecznej Rusi.
Przypisy