I 1549).
O nartach wspomina też Wacław Dyamentowski w „Dyaryuszu” (1606): „Dnia jednego z obozu naszych magnatów przeciwko wycieczce obrońców Moskwy wypadło (..) kilkaset człeka na nartach”.
Jednak narciarstwo jako sport pojawiło się w Polsce dopiero w 1888 roku. Pierwszym cywilnym narciarzem w Polsce był Stanisław Barabasz, który w Cieklinie koło Jasła po raz pierwszy wypróbował prowizoryczną parę nart. Ich budowę oparł na zasłyszanych w opowieściach o uciekinierach z Rosji łyżwach. W roku 1894 Barabasz pojawił się z nartami w Zakopanem, dając początek narciarstwu w Tatrach. Do historii przeszła jego wyprawa narciarska z tegoż 1894 r. wraz z Janem Fischerem do Czarnego Stawu Gąsienicowego.
Nowy sprzęt wszędzie budził zainteresowanie. W 1899 r. narciarze pokazali się w Warszawie: „Dziś rano uwagę publiczności zwracało dwóch młodzieńców, posuwających się na Krakowskim Przedmieściu i Nowym Świecie jazdą na „ski”. Zwolennicy szlichtady szwedzkiej z trudnością sunęli środkiem ulic.