Załoga, obstagium, niem. einlager – w dawnym prawie polskim (XIV-XVI wiek) sposób umacniania praw zobowiązaniowych polegający na tym, że dłużnik lub poręczyciel zgadzał się, iż w przypadku niespełnienia w terminie świadczenia uda się z własnej inicjatywy lub na żądanie wierzyciela do gospody i pozostanie w niej (zalegnie) na koszt własny wraz z orszakiem aż świadczenie zostanie wykonane.

Instytucja załogi (einlager) była znana w Niemczech, gdzie wytworzyła się po ukształtowaniu rycerstwa w XI wieku. Prawdopodobnie przez podległe wpływom wschodnich państw niemieckich Pomorze Zachodnie, gdzie znana była już w II połowie XIII wieku, dotarła w początkach XIV wieku do Polski. Dotyczyła wyłącznie stanu rycerskiego (szlacheckiego).

Umowa lub zwyczaje przewidywały liczbę służby i koni, z którymi miał „leżeć” w gospodzie dłużnik, a wielkość orszaku zależała od rangi dłużnika i wysokości zobowiązania. Ponoszone koszty ucztowania i ograniczenie swobody miały zmusić dłużnika do wykonania zobowiązania. Była to jednocześnie łagodna forma ograniczenia wolności: Jako Jan Dziurka wjechał w załogę wierną w Szamotulech, gdzie mu Bogusz ukazał.Rota sądowa z 1420 roku. Wielkopolskie roty sądowe XIV i XV wieku, t. I: Roty poznańskie, s.