Małżeństwo zawarł około 1783 z mieszkanką wsi Jadwigą Czernikową, urodzoną przypuszczalnie w pobliżu 1749. Wynikałoby tak z aktu zgonu z 1829, według którego w chwili śmierci miała 80 lat. Należy przypuszczać, że była nieco starsza od Wojciecha. Tak wielka różnica wieku pomiędzy małżonkami (kilkanaście lat) byłaby jednak mało prawdopodobna, a w owych czasach dokładny wiek starych osób nie był często znany, wobec czego Czernikowa zapewne urodziła się nieco później. Nie wniosła posagu. Bartoszowie mieli trzy córki: Helenę (urodzoną około 1784), Cecylię (1790) i Justynę (1794). Mieszkali w lichej, kurnej chałupie, która jeszcze przed śmiercią Jadwigi zapadła się i została usunięta; chłopi rzędowiccy opowiadali o tym F. Rybarskiemu i J. Styce; wobec tego późniejsze pokazywanie (J. Styce 10 IV 1894 r.) porządnego domu z belek na zrąb o paru oknach, ze strzechą i kominem, jako pozostałości po Bartoszach, należy uznać za próbę upiększenia smutnej rzeczywistości. Na skutek zawalenia chałupy, wdowa po Wojciechu „została na stare lata komornicą”. Zdaniem K. Kozika, gospodarstwo Bartoszów było 4-morgowe, ale S. Szczotka (Polski Słownik Biograficzny) przyjmuje 9-morgowe.