XIX wieczny klasyk Theodor Mommsen opisuje „siłę” auctoritas, jako „więcej niż rada i mniej niż rozkaz – taką radę, której nie można bez obaw zignorować.” Cyceron mówi o władzy i autorytecie: „Cum potestas In populo auctoritas In senatu sit.” (Choć władzę posiada lud, autorytet spoczywa w Senacie)
Popularne tłumaczenie to: ‘możliwość sprawiania, by ludzie robili to co zechcesz, tylko z powodu, tego, kim jesteś.’
Auctoritas principis Po upadku Republiki rzymskiej, w czasach Imperium rzymskiego Imperator posiadał tytuł princeps („pierwszego obywatela” Rzymu) i posiadał auctoritas principis (powagę princepsa) – najwyższy autorytet moralny – w połączeniu z imperium i potestas: władzę wojskową, sądowniczą i administracyjną.
Średniowiecze Pojęcie auctoritas było często przywoływane w średniowieczu przez papiestwo, w celu zabezpieczenia „doczesnej władzy” Papieża. Najsłynniejsze było przywołanie auctoritas przez papieża Innocentego III, z intencją zdyskredytowania władzy królów i cesarzy i ustanowienia papieskiej teokracji.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zwroty łacińskie Kategoria:Filozofia społeczna i polityczna