W roku 1969 uzyskał stopień doktora habilitowanego w Akademii Medycznej w Warszawie. Jego rozprawa habilitacyjna nosiła tytuł Psychofizjologia Jędrzeja Śniadeckiego. W 1970 roku został przewodniczącym Komisji Psychologicznej Towarzystwa Naukowego KUL, którego członkiem był od początku swej pracy na Uniwersytecie. W tym też roku odbył studia z zakresu dynamiki grupowej, historii nauki i seksuologii oraz treningi w dynamice grupowej w Paryżu i Leuven.
W 1971 roku zorganizował Zakład i został kierownikiem Katedry Psychopatologii w KUL, którą w roku 1979 przekształcił w Zakład i Katedrę Dynamiki Grupowej i Psychoterapii. Wykłady i ćwiczenia z dynamiki grupowej i psychoterapii prowadził już wówczas od ośmiu lat – i były to pierwsze tego typu zajęcia w ramach studiów psychologicznych w kraju.
Od roku 1974 pracował jako lekarz psychiatra i psychoterapeuta w Zespole Opieki Zdrowotnej dla Szkół Wyższych w Lublinie. W roku 1977 odwiedził kliniki psychiatryczne uniwersytetów w Essen, Moguncji, Fryburgu Bryzgowijskim, Hanowerze i Lubece, przechodząc cykl szkoleń i kursów psychoterapeutycznych. Pracę naukową i psychoterapeutyczną oraz eksplorację nowych dziedzin wiedzy i działalności praktycznej łączył z życiem rodzinnym, będąc ojcem dziewięciorga dzieci.