Od XVIII do 1 połowy XX wieku 26 marca 1722 roku w Królewcu Fryderyk Wilhelm I, król pruski, nadał osadzie prawa miejskie. Biała liczyła wówczas 600 mieszkańców. mały|lewo|Biała w okresie międzywojennym Stąd pochodził królewiecki ewangelicki duszpasterz polski Krzysztof Liebruder. W latach 1826–1829 pastorem był Jan Szamborski (1780–1832), nauczyciel, autor popularnych na Mazurach podręczników do nauki języka polskiego. Powstańcy styczniowi z zaboru pruskiego przekraczali granicę w okolicy i przez miasto szmuglowano broń do zaboru rosyjskiego dla powstańców.
W 1871 roku miasto znalazło się w granicach Niemiec. Wybudowanie linii kolejowej Ełk–Pisz (1883) spowodowało rozwój miasta w XIX w.
Żydzi w Białej Piskiej Żydzi w Białej zaczęli się osiedlać pod koniec epoki napoleońskiej. W 1828 roku mieszkało tu 10 Żydów. Rozwój osadnictwa przypada jednak na połowę XIX wieku. Społeczność żydowska składała się z imigrantów z Mazowsza i Prus Zachodnich. W roku budżetowym 1863–1864 gmina żydowska dysponowała kwotą 150 talarów. Z funduszy tych opłacano sługę religijnego, utrzymywano cmentarz, a w późniejszych latach synagogę.
Samodzielna gmina żydowska została zlikwidowana w 1905 roku. Miejscowi Żydzi weszli w skład gminy w Piszu.