Metoda desensytyzacji aspiryną została opracowana na podstawie spostrzeżenia (po raz pierwszy poczynionego w 1922 roku przez Widala i współpracowników, następnie ponownie w 1966 przez Zeissa i Lockeya oraz Bianco i współpracowników) o 2–3 dniowej niewrażliwości na podawanie aspiryny, która miała miejsce po ostrym ataku astmy, spowodowanym jej doustnym przyjęciem.
Ostry atak astmy Ostry atak astmy (często ciężki) może pojawić się w ciągu kilku minut, do 1–2 godzin po połknięciu aspiryny lub innego leku aspirynopodobnego. Może dojść do wstrząsu, utraty przytomności i zatrzymania oddechu. Postępowanie lekarskie w przypadku wystąpienia ostrego ataku astmy u pacjenta z astmą aspirynową, po przypadkowo zażytej aspirynie lub innym leku z grupy NLPZ, albo podczas wykonywania próby prowokacyjnej, obejmuje w zależności od obrazu klinicznego: wziewne podawanie betamimetyku, np. salbutamolu (lżejsze przypadki) dożylne podanie kortykosteroidów, np. prednizolonu (cięższe przypadki) zaintubowanie i sztuczna wentylacja (przypadki zagrażające życiu)