rozwój funkcji uzdrowiskowo-letniskowej i turystycznej, jako głównych motorów gospodarki sądeckiej, pobudzenie przemysłu i rzemiosła w oparciu o wykorzystanie miejscowych rezerw surowcowych i ludzkich z naciskiem na powiązany z turystyką przemysł ludowo-artystyczny, polepszenie warunków do rozwoju sadownictwa i przetwórstwa owocowo-warzywnego.
Założenia te uwzględniały specyfikę gospodarczo-społeczną Sądecczyzny. W ramach akcji rozbudowywano bazę turystyczną, uzdrowiskową, powstawały nowe placówki hotelowe, gastronomiczne i lecznicze, a także szkoły, drogi i zakłady pracy.
Efekty wdrażania programu W 1960 roku na Sądecczyźnie pojawiły się drogi pokryte asfaltem. W 1973 roku ilość dróg o ulepszonej nawierzchni w powiecie wynosiła ok. 90%, dla porównania przed rozpoczęciem eksperymentu w 1957 roku zaledwie 20% dróg miało powierzchnię asfaltową. Równocześnie modernizowano lub uzupełniano oświetlenie uliczne, budowano nowe ciągi kanalizacyjne oraz sieci wodociągowe i gazowe. W latach 1956–1970 na terenie miasta powstało ponad 35 kilometrów sieci wodociągowych, 49 kilometrów sieci kanalizacyjnych, 22,5 kilometrów sieci gazowych, 58 kilometrów trwałych nawierzchni ulic, 1122 punktów oświetlenia ulicznego oraz setki budynków mieszkalnych.