Kościół starobrytyjski – specyficzna, odrębna od Kościoła rzymskokatolickiego, forma organizacji kościelnej na obszarze wczesnośredniowiecznej Walii, Kornwalii i Brytanii, powstała w V wieku na skutek anglosaskiego najazdu na Brytanię i przerwania kontaktów z resztą chrześcijańskiej Europy. Ostatnie ogniska Kościoła starobrytyjskiego przetrwały do XIII wieku.
Początki chrześcijaństwa w Brytanii thumb|250px|Sarkofag św. Albana – pierwszego męczennika Brytanii Początki chrześcijaństwa w Brytanii są trudne do ustalenia. Średniowieczne legendy podawały informacje o istnieniu wspólnot chrześcijańskich jeszcze przed podbojem rzymskim, co wydaje się mało prawdopodobne, dyskusyjna jest także informacja podana przez Tertuliana około roku 200, mówiąca, że słowa Ewangelii dotarły nawet do części Brytanii niezajętej przez Rzymian. Przenikanie chrześcijaństwa do Brytanii poświadczył około roku 240 Orygenes w swojej 4. homilii do Proroctwa Ezechiela. W tym mniej więcej okresie mógł ponieść śmierć męczeńską święty Alban, data jego śmierci jest jednak nieznana. Wykopaliska archeologiczne poświadczają istnienie w tym czasie wspólnot chrześcijańskich w Brytanii.