Koalang w kulturze W Polsce W latach 80. XX wieku w czasopiśmie „Na Przełaj” istniała rubryka, w której publikowano teksty piosenek muzyki młodego pokolenia. Rubryka nazywała się „Koalang”, co miało sugerować by czytając teksty doszukiwać się ukrytych przed cenzurą znaczeń, tak jak w ParadyzjiMaciej Fic, Muzyka drogą młodych do wolności, „Gazeta Wyborcza – dodatek opolski, 4 VI 2009, s. 6. Teksty były komentowane graficznie przez Krzysztofa Skain Maya.

W internecie Zjawisko językowe opisane przez Zajdla, niedługo po publikacji „Paradyzji” zaistniało w rzeczywistościKonrad Godlewski, Chińska Paradyzja, Nowa Fantastyka, lipiec 2009.

Rozwój koalangu ma ścisły związek z rozwojem internetu, w którym łatwo można prześledzić występowanie tzw. słów kluczowych. Takie śledzenie ułatwia pracę m.in. organom ścigania; dlatego jednymi z pierwszych, którzy zaczęli stosować zabiegi „koalangowe”, byli hakerzy komputerowi. Przykładem może być ich slang, tzw. leet speak, w którym słowo „pornografia” jest zapisywane w niekonwencjonalnej formie „pr0n”.