W okresie Nara (710–784 r. n.e.) w ówczesnej stolicy Japonii wybudowano system drenażu składający się ze strumieni o szerokości 10–15 cm, nad którymi można było kucnąć. Drewniane patyki nazywane były używane w roli papieru toaletowego. Wcześniej do czyszczenia używano wodorostów, ale w okresie Edo, zostały one zastąpione przez papier toaletowy wykonany z washi (tradycyjny japoński papier). Na terenach górskich używano również drewnianych drapaczy i dużych liści.
Ubikacje budowano często nad płynącym strumieniem. Jeden z pierwszych tego rodzaju przybytków znaleziono w zamku w Akita. Datowana jest na VIII w. n.e.
Powszechniejsze były latryny, ponieważ były łatwiejsze w budowie i pozwalały na wykorzystanie odchodów w roli nawozu – było to ważne dla kraju, w którym buddyzm i związany z nim wegetarianizm wywierały wpływ na zmniejszenie zależności diety od zwierząt gospodarskich, choć owoce morza zawsze były ważną częścią japońskiej diety. Odchody ludzi zamożnych były sprzedawane po wyższej cenie, ponieważ lepiej się odżywiali.
Dokumenty historyczne z IX w. n.e.