Słowo czuha wywodzone jest od tureckiego çuha „sukno” i węgierskiego csoha lub csuhaPor. hasło czuha Bruckner A. Słownik etymologiczny języka polskiego (1957)..
Słowo gunia ma pochodzenie celtyckie (por. ang. gown „suknia”), przyjęte w łacinie jako gunna „kożuch” i w grece jako guna „kożuch”, rozpowszechnione na Bałkanach (np. albańskie guna), przejęte tam przez SłowianPor. hasło gunia Bruckner A. Słownik etymologiczny języka polskiego (1957)..
Pisownia słowa czuha Słowo to występuje w słownikach pisane zarówno przez „cz”, jak i „c”, jak też przez „h” i „ch”. O ile zapis przez „cz” wydaje się być bardziej poprawna dla języka polskiego i rusińskiego, to forma z „c” jest wynikiem mazurzenia w gwarze góralskiej. Natomiast zapis „h”/„ch” jest bardziej kontrowersyjny, przy czym więcej argumentów przemawia za zapisem przez „h”, czyli formy czuha w mianowniku i czuże w celowniku i miejscowniku. Przy tym forma czusze jest spotykana i dopuszczalnaPoradnia językowa PWN – o pisowni i odmianie wyrazu..
Za zapisem czuha/czuże przemawia też odmiana i pisownia ukraińska/rusińska: чуга/чузі