Thomson.
Opis konstrukcji thumb|left|USS „Wichita” w przedwojennym jasnoszarym kamuflażu podczas rejsu na Atlantyku w pobliżu Norfolk, 1 maja 1940 Główną zmianą wprowadzoną na USS „Wichita”, w porównaniu z poprzednimi krążownikami ciężkimi US Navy, było zastosowanie nowego typu wież dla dział głównego kalibru. Było to spowodowane zbyt małą celnością dział wież wcześniejszych typów, co z kolei było wywołane przez zbyt małą odległość wylotów luf, umieszczonych na wspólnym łożu. Nowe wieże miały działa umieszczone niezależnie, z powiększoną (z ok. 115 do ok. 178 cm) odległością pomiędzy nimi. Barbety wież, o nowej konstrukcji, miały kształt stożkowy, zamiast stosowanego dotychczas cylindrycznego. Całkowita masa wieży wyniosła ok. 319 ton, maksymalna prędkość obrotu 10° na sekundę.
Artyleria średniego kalibru na USS „Wichita” składała się początkowo z sześciu pojedynczych armat uniwersalnych kal. 127 mm, typu stosowanego również na niszczycielach amerykańskich. Cztery z nich, umieszczone w wieżach, zainstalowano na nadbudówkach, dwie pozostałe na nieosłoniętych podstawach na głównym pokładzie w części rufowej. Dodatkowe dwie armaty na nieosłoniętych podstawach miano zainstalować po przeprowadzeniu prób przechyłowych.