Sława Lisiecka.
Protagonista przedstawia różne elementy z życia codziennego rodziny, krytykuje państwo, wszystkie jego instytucje oraz całą społeczność:
Dopiero niedawno powiedziałem do Gambettiego, że Austriacy i Niemcy nie cenią ludzi, tylko tytuły i świadectwa, ba, posuwają się do tego, by sądzić, że człowiekiem można stać się dopiero wtedy, gdy otrzyma się świadectwo lub dostanie tytuł, przedtem bowiem nie jest się człowiekiem.
W ucieczce wspiera go wujek Georg, który jest dla niego jedyną zaufaną osobą z grona najbliższych. Murau ma obsesję na punkcie swojej austriackiej tożsamości i postanawia nigdy nie wracać do Wolfsegg. Jednak jego przemyślenia zostają przerwane nadchodzącymi wieściami z Austrii. Dla kontrastu autor poświęca też miejsce sylwetkom ucznia Gambettiego oraz przyjaciółce Marii (co jest prawdopodobnie hołdem Bernharda dla Ingeborg Bachmann).
Potok wspomnień protagonisty nie posuwa akcji do przodu prawie w ogóle. Murau pozostaje w swoim pokoju, pakuje walizki, ogląda fotografie jego rodziny, nie szczędząc przy tym komentarzy:
Jeszcze na żadnej fotografii nie widziałem naturalnego, a to znaczy prawdziwego i rzeczywistego człowieka, podobnie jak jeszcze na żadnej fotografii nie widziałem prawdziwej i rzeczywistej natury.