W tym momencie dotarły jednak do nich informacje o nadciąganiu wojsk I wyprawy krzyżowej i mimo protestów Sukmana operacja została odwołana; ; ; . W roku 1098 Sukman brał udział w nieudanych próbach uwolnienia Antiochii od oblężenia krzyżowców podejmowanych przez Ridwana i Kurbughę (zm. 1102), następnie zaś udał się do Jerozolimy, aby razem z Ilghazim bronić jej przed atakiem armii wezyra Fatymidów Al-Afdala. Jednak miasto padło po ponad czterdziestodniowym oblężeniu 26 sierpnia 1098 roku, braciom zaś pozwolono odejść; .
Sukman udał się wtedy w kierunku Ruhy (dzis. Şanlıurfa), którą jednak zajęli już krzyżowcy. Ten sam los spotkał także Sarudż. W roku 1101 Sukman próbował odbić to miasto, został jednak pokonany przez hrabiego Edessy Baldwina II (1100–1118); . Kiedy w roku 1102 zmarł Kurbugha namiestnictwo Mosulu przejął po nim Dżikirmisz. W konflikt z nim wszedł jednak dotychczasowy podwładny Kurbughi, namiestnik Hisn Kajfy (dzis. Hasankeyf w Turcji) Musa al-Turkmani. Jego wojska przeszły na stronę Dżikirmisza i poszukując pomocy Sukmana oddał mu on Hisn Kajfę. Po tym jak w grudniu tego roku Barkijaruk (1092–1104) powołał na dotychczas zajmowane przez Ilghaziego namiestnictwo Bagdadu Kumusztakina al-Kajsariego, Sukman pomógł swojemu bratu w pokonaniu tego przeciwnika.