Zachowany tekst dzieli się na dwie wyraźne części: opis dawnej potęgi, bogactwa i piękna ziemi ruskiej oraz porównanie siły Rusi z sąsiadami. Częste wykorzystanie paralelizmów składniowych zmienia pierwszą część w poetyckie wyliczenie zalet Rusi na wszelkich polach: świata roślin i zwierząt, społeczeństwa i jego organizacji, postaci książąt, spośród których szczególnej idealizacji poddaje Włodzimierza Monomacha. W podobnej formie enumeracji utrzymany jest ustęp poświęcony sąsiadom kraju, w którym również poprzez kontrast autor podkreśla wspaniałość swojego kraju, przesadnie ukazując siłę Rusi i jej władców (wywyższając silną władzę centralną). Cały tekst utrzymany jest w niezwykle emocjonalnym tonie, jest bogaty w epitety, autor wykazuje silnie przywiązanie do swojego kraju i jego przywódców. Ryszard Łużny jest zdania, że zachowany do naszych czasów fragment był jedynie wstępem dla stanowiącego zasadniczy temat utworu opisu zniszczeń, jakie przyniósł na Rusi napad mongolski.
Wysoki poziom poezji Słowa... oraz silny przekaz patriotyczny sprawiają, że tekst ten jest często zestawiany ze Słowem o wyprawie Igora jako jedno z największych osiągnięć literatury staroruskiej.
Przypisy
Bibliografia Istorija russkoj litieratury X-XVII wiekow, Proswieszczenije, Moskwa 1980 W. Jakubowski, R. Łużny, Literatura staroruska. Wiek XI-XVII. Antologia, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1971
Kategoria:Literatura staroruska