Historia współczesna W 1915 Tuvalu stało się kolonią brytyjską. W czasie II wojny światowej była to ważna baza wojskowa Stanów Zjednoczonych (w latach 1942–1943). Po wojnie duża liczba mieszkańców wyemigrowała w poszukiwanie lepszych warunków do życia. W 1969 Kościół Tuvalu uniezależnił się od Londyńskiego Towarzystwa Misyjnego. Od tego czasu wysyła on swoich misjonarzy do Fidżi, Nowej Zelandii, na Hawaje, do Australii oraz na Wyspy Marshalla. W 1974 odbyło się referendum w sprawie utworzenia wspólnego państwa z Wyspami Gilberta (obecnymi wyspami Kiribati). W 1978 kraj otrzymał niepodległość i ogłosił konstytucję, jednakże głową państwa pozostała królowa Elżbieta II. Hymnem państwowym stała się pieśń Tuvalu mo te Atua (Tuvalu dla Wszechmogącego) napisana i skomponowana przez Afasea Manoa. W 1986 mieszkańcy odrzucili w drodze referendum projekt przekształcenia państwa w republikę.
W 1989 premierem państwa został Bikenibeu Paeniu. W 1998 wedle raportu ONZ Tuvalu do 2050 roku miała zniknąć pod wodą. Kraj ten dołączył do ONZ w 2000. Z powodu groźby zatopienia państwa rząd Tuvalu poprosił Australię o pomoc w poszukiwaniu miejsca, gdzie kraj mógłby się przenieść.