W 1834 budynek został kolejny raz przebudowany przez ówczesnych (1821-1873) właścicieli: Marię i Franciszka Tietzów (Tyców): zmieniono podziały wnętrz, dobudowano przy elewacji tylnej klatkę schodową (wspólną z kamienicą tylną, ul. Piwna nr 48), przesłoniętą od Wąskiego Dunaju murem parawanowym z prześwitami, częściowo pozbawiono elewacje detalu i zlikwidowano attykę.
Od 1887 właścicielem był Franciszek Strycharzewski, od ok. 1907-1913 – Salomon Zond.
W roku 1913 kamienica została wykupiona ze składek społecznych oraz rąk prywatnych i przekazana na rzecz Towarzystwa Przyjaciół Historii. Z jego inicjatywy, po szczegółowych badaniach, konserwowana 1913–1915 przez Władysława Marconiego i Jarosława Wojciechowskiego; odsłonięto relikty gotyckie, częściowo zrekonstruowano attykę, przywrócono niektóre detale z przebudowy 1635-1637.
Mieściła się tu znana w ówczesnej Warszawie wytworna restauracja francuska Quellusa. Później dom został wykupiony przez Towarzystwo Przyjaciół Historii i poddany konserwacji. Zawieruchę wojenną przetrwały ściany szczytowe oraz ściany i sklepienia parteru, dlatego kamienica jako jedna z nielicznych na Starym Mieście zachowała duże partie oryginalne.