W związku z atakami wojsk niemieckich na bazę w dniu 21 maja 1942 roku za zgodą dowództwa zgrupowanie odbyło rajd na Polesie, pokonując trasę 600 km. Założono wtedy kolejną bazę partyzancką w rejonie Jeziora Czerwonego, na północny wschód od Mikaszewicz. Skąd prowadził działania dywersyjne i wywiadowcze oraz rozwijając ruch partyzancki na terenie Białorusi i północnej Ukrainy. W dniu 20 stycznia 1943 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego, a w dniu 23 stycznia 1943 roku został odwołany do Moskwy.
W dniu 21 maja 1943 roku ponownie został zrzucony na terenie Białorusi jako dowódca grupy rozpoznawczo-dywersyjnej. Założył wtedy kolejną bazę na południowy wschód od Berezy Kartuskiej i działał w rejonie Baranowicz, Brześcia i Wołkowyska.
Latem 1944 roku, w związku z ofensywą wojsk radzieckich, przeniósł się na teren Polski, a następnie Czechosłowacji. Jego oddział walczył na tyłach wroga do kwietnia 1945 roku.
W 1946 roku przeniesiony do rezerwy, pracował jako inżynier w Moskwie. Zginął tragicznie w dniu 17 grudnia 1961 roku na polowaniu.
Napisał wspomnienia – Война в тылу врага (pol. Wojna na tyłach wroga) (wyd.