XIX w., mogły wywrzeć wpływ eksperymenty jego ojca.
Bayard pracował w Paryżu jako urzędnik w Ministerstwie Finansów. Mimo to – po części dzięki znajomości z aktorem Edmondem Geffroyem – obracał się w kręgach artystów, pisarzy, grafików itp. Przypuszczalnie za ich pośrednictwem dowiedział się o badaniach nad utrwaleniem obrazu powstającego w camera obscura, jakie wówczas prowadzili Louis Jacques Daguerre i Joseph Nicéphore NiépceS. Kennel, Bayard, Hippolyte [hasło w:] Encyclopedia of nineteenth-century photography, red. J. Hannavy, New York 2008, , s. 122.. Ogłoszenie 7 stycznia 1839 przez François Arago wynalazku Daguerre’a, nazwanego dagerotypią, skłoniło Bayarda do rozpoczęcia własnych badań nad światłoczułymi właściwościami chlorku srebra, a co za tym idzie – nad produkcją zdjęć. W lutym do Francji dotarły informacje o pracach prowadzonych przez Williama Talbota. Dwa tygodnie później Bayard zaprezentował Césarowi Despretzowi, członkowi Francuskiej Akademii Nauk, wykonane przez siebie fotografie. Powstawały one na tej samej zasadzie, co u Talbota, tzn. otrzymywane były na papierze w formie negatywu. Pracował również nad otrzymywaniem od razu zdjęcia pozytywowego – pierwsze udało mu się wykonać 20 marca 1839. W maju, po dalszych udoskonaleniach techniki „Bezpośredniego procesu pozytywowego” (m.in.