Miał on na uzbrojeniu 10 ciężkich i lekkich karabinów maszynowych oraz 3 moździerze. Dowódcą był starszina wojskowy A. I. Kowalenkow, zaś zastępcą esauł J.A. Andriejew. 28 kwietnia doszło do potyczki z partyzantami pod wsią Ovaro. Po jej zakończeniu junkrzy Posypajew i Czastnik zostali awansowani do stopni chorążego. 29 kwietnia kadra szkoły i junkrzy, w liczbie ok. 300 ludzi, wymaszerowali z Villa Santina do austriackiego Tyrolu, gdzie poddali się Brytyjczykom. Wydali oni Sowietom część junkrów i prawie wszystkich oficerów.
Bibliografia Siergiej I. Drobiazko, Вторая мировая война 1939 – 1945. Восточные легионы и казачьи части в вермахте, 1999
Linki zewnętrzne Historia 1 Kozackiej Szkoły Junkierskiej
Kategoria:Kozackie formacje kolaboranckie w służbie Niemiec hitlerowskich