dopuszczając jedynie język ruski w szkołach ludowych. Na jego wniosek podręczniki dla szkół ludowych były drukowane w Zakładzie Ossolińskich we Lwowie a nie jak do tej pory w Wiedniu. W 1868 w dyskusji ad ustawą o języku wykładowym na uniwersytetach krakowskim i lwowskim opowiedział się za językiem polskim i niewielkim udziałem języka ruskiego. Jako sprawozdawca Komisji Edukacyjnej przedstawił w 1868 projekt ustawy o seminariach nauczycielskich, opowiadając się za zmianami w dotychczasowym sposobie kształcenia nauczycieli szkół ludowych w Galicji. Wielokrotnie wypowiadał się w sprawach szkolnych, m.in. w 1872 wystąpił przeciw obniżeniu płac nauczycielskich o 20%, w 1876 był za ułatwieniem uczniom seminariów nauczycielskich odbywania służby wojskowej. Był także członkiem Rady Szkolnej Krajowej (1867-1893) - gdzie opowiadał się za tym by sprawami edukacji i wychowania publicznego kierował Sejm Krajowy a także za niezawisłością rad szkolnych okręgowych od administracji państwowej.