W początkach twórczości pisarz odwoływał się do muzyki rockowej i do stale żywego we współczesnej kulturze czeskiej surrealizmu, zresztą zarówno rodzimego, jak i obcego (widoczne są np. wpływy koncepcji Salvadora Dalí). Typlt tworzył postaci fikcyjnych novopackich poetów i im przypisywał niektóre swoje teksty. W dziele pisarza dominuje nieskrępowana wyobraźnia, ujęta jednak w ramy wyraźnej kompozycji. Typlt chętnie wprowadza do swych utworów pierwiastki absurdu, odwołuje się do mitów i archetypów, posługuje się oryginalną metaforyką, rozmaitymi warstwami języka i rozmaitymi stylami, neologizmami, bardzo dba o dźwiękową organizację tekstu. Niektóre swoje wiersze nagrywa, a sposób ich prezentacji głosowej jest dla niego bardzo istotny. W manifeście Rozžhavená kra (Rozżarzona kra) wyraża pragnienie zerwania z konwencjami w literaturze i sztuce, zarazem jednak świadom jest, że literatura w istocie nie może bez konwencji istnieć.
Publikacje książkowe i publikacje w dodatkach do czasopism Koncerto grosso, 1990 Pohyblivé prahy chrámů, 1991 Zápas s rodokmenem, 1993 Dříve než vzápětí edice, 1994 Ztracené peklo, 1994 Kdo vsloupí, neprokloubí, 1994 Rozžhavená kra, 1996 Opakem o překot, 1996 Že ne zas až, 2003 Stisk, 2007