Kobieta prosi Tadeusza o to, by rozbroił miny na drodze prowadzącej do jej pola z ziemniakami.
Tymczasem w pobliskim miasteczku panuje konsternacja wśród społeczności mazurskiej, która jest niemile widziana przez nową polską władzę komunistyczną. Coraz częściej w okolicy osiedlają się Polacy, natomiast Mazurzy otrzymują ultimatum, w ramach którego mają emigrować z Ziem Odzyskanych na Mazurach. Gdy przedstawiciel społeczności mazurskiej, Mateusz, szczerze wyraża swoją niechęć wobec nowej władzy, zostaje uderzony przez jednego z politruków. Tadeusz, oddalając się od zgromadzenia, goli się u początkującego fryzjera. Gdy wraca, dostrzega przybyłych radzieckich oficerów, sowicie goszczonych przez polskich ubeków. Tadeusz na prośbę Róży decyduje się rozbroić miny przy pomocy prymitywnych narzędzi: kij z nasadką w postaci noża staje się wykrywaczem min, natomiast drut – narzędziem do ich rozbrajania. Wróciwszy z roboty, Tadeusz dostrzega jednak szabrowników pod przywództwem obsesyjnie pożądającego Róży enkawudzisty Wasyla, atakujących jej gospodarstwo. Jednemu z szabrowników zadaje cios, Wasyl zaś, zastany w trakcie gwałtu dokonywanego na Mazurce, zostaje przepędzony.