Działacz ruchu moskalofilskiego, brat Josypa Markowa. Był jednym z liderów tzw. nowego kursu w polityce moskalofilów galicyjskich, głoszącego pełną unifikację Słowian wschodnich pod berłem carów i w jednym narodzie rosyjskim. Publicznie deklarował się jako Rosjanin, opowiadał się za upowszechnieniem języka rosyjskiego wśród galicyjskich Ukraińców. W Sejmie Krajowym Galicji i w parlamencie Austro-Węgier wygłaszał mowy po rosyjsku i twierdził, że jest to autentyczny język galicyjskiej ludności ruskiejW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 388. ..
W 1911 brał udział w spotkaniu liderów moskalofilów z rosyjskimi działaczami nacjonalistycznymi oraz z mnichem Ławry Poczajowskiej archimandrytą Witalisem, w czasie którego uzgadniany był sposób przeprowadzenia w Galicji kampanii na rzecz rozkrzewiania prawosławia. Twierdził wówczas, że rusofile byliby w stanie doprowadzić do konwersji 20-30 gmin. Sam Markow wyraził gotowość przejścia na prawosławie i ponownego podjęcia pracy kapłańskiej w razie potrzeby.
W 1914 był jedynym posłem moskalofilskim wybranym do Sejmu Krajowego GalicjiW. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 390.