W 1890 roku wyjechał na studia do Berlina. Aby uniknąć mylenia z rodziną Straussów, zmienił nazwisko na Straus. Przez dwa lata pod kierunkiem Maxa Brucha komponował muzykę kameralną i utwory symfoniczne, a nawet Requiem. Po kryjomu napisał burleskową operę komiczną i zaofiarował ją teatrom. Mistrza powiadomił o fakcie dokonanym listownie. Bruch uznał tę próbę za przedwczesną, skoro jednak – pisał – całkiem się Pan tymczasem usamodzielnił i nawet pertraktuje już z teatrami w sprawie wystawienia swojej opery, nie ma właściwie sensu, by jeszcze pokazywał mi Pan swoją partyturę. Straus nie przyjął odmowy mistrza do wiadomości, odwiedził go i jął przekonywać do muzyki Offenbacha, Sullivana i Straussa. Został wyrzucony za drzwi i obłożony klątwą, gdyby odważył się popełnić kiedykolwiek tego rodzaju muzyczne potworności.
W tym samym 1892 roku został na balu „Concordii” przedstawiony Johannowi Straussowi synowi. Dwa dni później wolno mu było zagrać przed nim na Igelgasse kilka swoich utworów: szkiców symfonicznych, poważnych pieśni, walców. Strauss wysłuchawszy tych kompozycji poradził Oskarowi: Ja na Pana miejscu zapomniałbym o rojeniach na temat poważnej muzyki, pisałbym walce i zbierał materiał do partytury operetkowej!