Poczynając od 1901 roku wystawił w „Überbrettl” szereg zabawnych spektakli: Der lustige Ehemann, Die Haselnuss, Die Musik kommt. W krótkim czasie wylansował kilka przebojów śpiewanych przez berlińczyków i granych przez berlińskie katarynki: Haselnuss, Słychać, kapela marsza gra, Zanim pan kapitan i Wesołego małżonka. Tym którzy wyrzucali mu, że trwoni talent na piosenki uliczne, odpowiadał: piszę piosenki uliczne – ale przyzna pan, że dla najelegantszych ulic.

Pierwsze operetki W rzeczywistości bezskutecznie poszukiwał dobrego libretta, by spróbować sił w operetce. Ostatecznie wysłuchał go dr Oliven pisząc dla przyjaciela offenbachowską z ducha parodię świata Nibelungów, w której wykpił Berlin Wilhelma II, tak jak Offenbach wykpił Paryż Napoleona III. W Die lustigen Nibelungen pogromca smoka przemienia się w pruskiego junkra von Zygfryda, który w gimnazjum z trudem niemałym do piątej dopchnął się klasy. Jego fortuna, złoto Renu, leży w depozycie Banku Reńskiego, który pewny jest jak złoto i płaci procent co najmniej sześć. Brunhilda jest wysportowaną, żądną czynu panną, król Burgundii – gderliwym słabeuszem, jasnowłosa Krymhilda – dziewczyną z najlepszego towarzystwa, uwielbianą przez dwór w Wormacji.