Jako zwolennik systemu konwojów, żądał oddania pod jego komendę jak największej liczby niszczycieli, jako jednostek najbardziej odpowiednich do zwalczania U-Bootów. Spowodowało to jego konflikt z admirałem Williamem S. Bensonem, Szefem Operacji Morskich US Navy, zwolennikiem prowadzenia wojny przy użyciu dużych okrętów artyleryjskich i koncentracji floty na wodach ojczystych. Ich spór nasilił się po oddaniu przez Simsa eskadry amerykańskich pancerników pod bezpośrednią kontrolę operacyjną dowódcy brytyjskiej Grand Fleet, wiceadmirała Davida Beatty’ego. Pozycję Simsa uratował sukces systemu konwojów w bitwie o Atlantyk.

Po zakończeniu wojny William Sims, awansowany tymczasowo do stopnia pełnego admirała w grudniu 1918 roku, powrócił do Stanów Zjednoczonych i pełnienia funkcji komendanta Naval War College. Na tym stanowisku stał się znany z głoszonej tezy, że flota amerykańska przystąpiła do działań wojennych nieprzygotowana i krytyki kroków podjętych przez administrację amerykańską podczas wojny. Nie zmienił poglądów również po przejściu na emeryturę w październiku 1922 roku. Rok wcześniej otrzymał Nagrodę Pulitzera za wspomnienia wojenne, zatytułowane The Victory at Sea.