W 1922 wrócił do Chin i włączył się w Ruch Nowej Kultury, którego szybko stał się czołowym poetą. W odróżnieniu od wielu innych chińskich poetów, odrzucających formalne ograniczenia rymu i rytmu, Xu uważał, że poezja, także nowoczesna, musi trzymać się własnych zasad, różnych od tych, które rządzą np. prozą. Zasad tych - jak np. regularności rymów i harmonii rytmu - przestrzegali też inni poeci, zrzeszeni w założonym w 1923 przez Xu (wraz z Hu Shi i Zhang Junmai) Xinyue She (Stowarzyszeniu Nowiu). Xu zwracał dużą uwagę na rytm, metrum i wersyfikację swych wierszy, tym samym, wraz ze swymi kolegami, tworząc nową formę chińskiej poezji. Mimo że pisał w języku potocznym (baihua), wiersze Xu są melodyjne, co upodabnia je do klasycznej poezji chińskiej. Poza tworzeniem poezji, Xu był także redaktorem kilku magazynów literackich i wykładał na kilku uczelniach. Pozostawił po sobie cztery tomy własnej poezji i kilka tomów tłumaczeń.