Mitrydates cieszył się względami, a nawet osobistą przyjaźnią Gajusza Juliusza Cezara, który na początku wojny aleksandryjskiej (r. 48 p.n.e.) wysłał go do Syrii i Cylicji celem uzyskania pomocy wojskowej. Mitrydates gorliwie wywiązując się z zadania, zebrał wielką armię wojska. Następnie postanowił wpłynąć do ujścia Nilu naprzeciw Peluzjum. Gdy Egicjanie nie dopuścili do tego, nocą przeciągnął okręty do kanału, a potem popłynął w górę rzeki. Następnie po rozgromieniu strzegących ujścia Nilu, zaatakował i zdobył twierdzę Peluzjum z lądu i rzeki (16 stycznia 47 r.). Po jego zdobyciu pospieszył do Aleksandrii, stolicy Egiptu, do Cezara. Gdy król egipski Ptolemeusz XIII dowiedział się o jego zbliżaniu, wysłał przeciw niemu znaczne siły. Pierwsze oddziały chciały szybko wydać bitwę, co się źle skończyło, bowiem Mitrydates wytrzymując ich natarcie w swym obozie, dokonał zniszczenia wielkiej ich liczby. Resztki po połączeniu z podążającymi oddziałami ponownie zaczęli atakować Mitrydatesa. Ten postanowił wysłać gońca do Cezara z wiadomościami. Król egipski, po otrzymaniu informacji od swoich o wydarzeniach, niezwłocznie wyruszył na Mitrydatesa. W tym czasie Cezar także wyruszył, by połączyć siły (29 stycznia 47 r.). Ptolemeusz XIII szedł krótszą drogą po Nilu, mając do dyspozycji flotę. Rzymianin popłynął okrężnie morzem.