Na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego ukończył zaoczne studia zawodowe, uzyskując dyplom w marcu 1980. Latem tego samego roku włączył się w ruch NSZZ „Solidarność”, współtworząc struktury związku w Polskim Radiu. Na walnym zebraniu delegatów Dolnego Śląska w czerwcu 1981 roku uzyskał mandat do Zarządu Regionu związku. Po wprowadzeniu w Polsce w stanu wojennego od 13 grudnia 1981 przez blisko rok internowany, najpierw we wrocławskim więzieniu przy ul. Kleczkowskiej, potem w więzieniach Grodkowie i w Nysie. Z pracy w Polskim Radiu formalnie zwolniony w czerwcu 1983 „z powodu długotrwałej choroby”, współpracował z prasą podziemną i zagraniczną do roku 1989 dorabiając równocześnie w różnych miejscach (m.in. pracował jako portier w Teatrze Współczesnym), potem od 1989 do 1991 współpracował z BBC. Później pracował we wrocławskiej firmie zajmującej się drukiem gazet (jako dziennikarz „Dziennika Dolnośląskiego”, a następnie jako dyrektor do spraw wydawniczych), z której odszedł w 1998. W tym okresie działał równocześnie w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym. Później pracował m.in. w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (był w latach 1999–2001 zastępcą dyrektora oddziału dolnośląskiego PFRON). Wyprowadził się na kilka lat z Wrocławia do pobliskich Prężyc, gdzie był m.in.