Gwara sztumska (gwara malborska, dialekt malborski, sztumska mowa) – gwara języka polskiego używana na Powiślu w zachodniej części historycznych Prus, na obszarze w okolicach Sztumu między Malborkiem a Kwidzynem, w dialektologii i etnografii określanym jako malborskie lub ziemia malborska. Współcześnie zalicza się ją do dialektu wielkopolskiego.
Gwara powstawała w XIII i XIV w. wyniku osadnictwa wielkopolsko-kujawsko-pomorskiego na tereny zamieszkiwane pierwotnie przez bałtyckich Prusów, wobec czego zalicza się ją do nowszych dialektów mieszanych. Przez długi czas gwary lubawskie traktowane były łącznie z gwarą sztumską jako jeden zespół gwarowy (gwary malborsko-lubawskie), ale obecnie uważa się je za część dialektu mazowieckiego.
Gwarowe słownictwo sztumskie zebrane w latach 1953-1959 w 115 wsiach regionu zostało opisane przez Huberta Górnowicza w dwóch tomach Słownika malborskiego. Praca zawiera 7979 wyrazów, 574 zestawienia, 1093 związki frazeologiczne i 105 przysłów ludowych. Pojęcie "gwary malborskiej" zostało stworzone najprawdopodobniej przez ks. dr Władysława Łęgę, upowszechnione przez Kazimierza Nitscha i odnosi się do historycznego pojęcia ziemi malborskiej, choć lokalnym ośrodkiem polskości na Powiślu był Sztum i przylegające do niego obszary wiejskie.