Cursus honorum (łac. ścieżka zaszczytów) – system awansu urzędniczego w starożytnym Rzymie, określający kolejność obejmowania funkcji publicznych. Normy te regulowały ścieżkę kariery politycznej i administracyjnej, tworząc hierarchiczną strukturę urzędów.
Termin ten stosowany jest zwyczajowo w odniesieniu do senatorów rzymskich, których kariera była sprecyzowana: w epoce republiki określana tradycją i aktami prawnymi, a w czasach cesarstwa dodatkowo wolą princepsa (pierwszego senatora). Wyjątki od kierujących nią zasad były rzadkie i powodowane wyjątkowymi okolicznościami. Idea cursus honorum polegała na tym, aby zdobywać doświadczenie na mniej ważnych stanowiskach przed objęciem ważniejszych i bardziej odpowiedzialnych.
W starożytnym Rzymie, gdzie termin ten powstał, cursus honorum obejmował drogę awansu politycznego mężczyzn z rodzin senatorskich. System ten rozwijał się w czasach republiki rzymskiej, gdyż wcześniej, w okresie Rzymu monarchicznego senat stanowił jedynie przyboczną radę króla, a więc cursus honorum z powodu braku formalnych urzędów nie istniał.