Po wojnie ukończył teorię muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W 1947 uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy Polski koncert fortepianowy po Chopinie. Następnie został na UJ asystentem Zdzisława Jachimeckiego. W latach 1954–1967 był tam wykładowcą, a w latach 1962–1965 docentem. Od 1957 roku był także docentem w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, gdzie w latach 1962–1975 kierował Katedrą Teorii MuzykiEncyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, s. 217.
W 1988 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Publikacje (wybór) Frączkiewicz Aleksander, Skołyszewski Franciszek, Formy muzyczne Tom 1, 2 + dodatek nutowy, wyd. PWM, 1986, Frączkiewicz Aleksander, Fieldorf Maria, Zasady modulacji podręcznik pomocniczy do nauki harmonii, wyd. PWM, 1988, Frączkiewicz Aleksander, Muzyka kameralna na pograniczu baroku i klasycyzmuAleksander Frączkiewicz w serwisie Lubimyczytać.pl. Frączkiewicz Aleksander, Palowska Krystyna, Dziewulska Maria, Materiały do kształcenia słuchu, wyd. PWM,
Przypisy
Bibliografia [Hasło w:] Leksykon polskich muzyków pedagogów urodzonych po 31 grudnia 1870 roku, Katarzyna Janczewska-Sołomko (red.), Oficyna Wydawnicza Impuls 2008.