Samoloty TWA obsługiwały trasę pomiędzy Nowym Jorkiem a Los Angeles. Pokonywały ją w czasie 13 godzin i 40 minut, o dwie godziny szybciej niż DC-3.

W czasie II wojny światowej maszyny TWA służyły w Army Air Transport Command jako C-75 i obsługiwane były przez załogi cywilne.

Zostały zwrócone właścicielowi w 1944, po wcześniejszym bardzo gruntownym remoncie otrzymując oznaczenie SA-307B-1. Oryginalne silniki z B-17C o mocy 900 KM zostały zastąpione silnikami z B-17G (GR-1829-G666 o mocy 1200 KM). Wymieniono stateczniki poziome, zastępując je sterami także z B-17G. Całkowicie wymieniono instalację elektryczną, zastępując ją nową, wzorowaną na instalacji z B-29 i usunięto system ciśnieniowy kabiny. Zwiększono liczbę zabieranych pasażerów do 38, wzrosła także maksymalna masa startowa do 45.000 funtów. Po kilku latach służby w roku 1951 zostały one sprzedane francuskim liniom lotniczym Aigle Azur.

W okresie wojny wietnamskiej trzy maszyny, oficjalnie zarejestrowane we Francji, bazowały w Sajgonie, znajdując się pod kontrolą amerykańską. Były to jedyne w tym okresie samoloty cywilne, które mogły latać do północnowietnamskiego Hanoi.