Oddziały niemieckie opuściły rejon Sławatycz w lutym 1919 r., na mocy umowy białostockiej i miejscowość stała się częścią odrodzonej Polski. W dobie wojny polsko-bolszewickiej miejscowość na kilka dni, w sierpniu 1920 r., znalazła się pod okupacją sowiecką. Kontrofensywa polska znad Wieprza spowodowała jednak rychłe wyparcie oddziałów bolszewickich. Osiągnięcie linii drogowej Sławatycze – Wisznice było jednym z istotnych elementów planu Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego, który na celu miał oskrzydlenie i zniszczenie wojsk sowieckich atakujących Warszawę. W rejonie Sławatycz walczyły oddziały 3 Dywizji Piechoty Legionów pod dowództwem gen. Leona Berbeckiego. W okresie dwudziestolecia międzywojennego miejscowość leżała w województwie lubelskim.
Na początku lat 20. XX w. w Sławatyczach mieszkało około 900 Żydów, stanowiąc nieco mniej niż połowę mieszkańców osady. Byli oni drugą co do wielkości grupę po katolikach (Polakach). Duże wpływy miały partie i organizacje syjonistyczne, które stopniowo ograniczały wpływy ortodoksów. Pod zarządem gminy znajdowała się synagoga oraz położona w jej pobliżu mykwa, piekarnia macy oraz kirkut. Od 1922 r. w osadzie działały co najmniej trzy prywatne domy modlitwy. Trudne warunki ekonomiczne, a także wzrost nastrojów antysemickich w latach 30.