Do 1900 roku przebudowano część południową usuwając kostium neorenesansowy i ukończono wysoką wieżę o cechach neoromańskich, a w latach 1902–1908 nadbudowano o piętro najstarsze parterowe skrzydła północne i zachodnie. W zamku znajdowała się też biblioteka szachowa Tassilo von Heydebranda, który mieszkał w nim w ostatnim roku swojego życia.
W 1926 roku majątek przylegający do zamku liczył 1467 hektarów. W 1939 roku poszerzono taras zamkowy. Od 1945 do 1956 roku zamkiem władał Instytut Zachodni w Poznaniu jako swoim ośrodkiem wypoczynkowym, a następnie objęła go Polska Akademia Nauk. Od 1959 roku zamek służy jako ośrodek leczenia dzieci i dziś pełni mieści Centrum Rehabilitacji im. prof. Mieczysława Walczaka. W latach 1981–1984 roku przeprowadzono remont obiektu.
Opis zamku Obecnie zamek architektonicznie składa się z trzech brył: najstarszego skrzydła północno-zachodniego zawierającego mury średniowieczne, skrzydła południowo-wschodniego i łączącej oba skrzydła części środkowej z wysoką (26 m) wieżą pochodzącą z 1900 r. Jak wskazują źródła ikonograficzne, część środkową zbudowano na istniejącej wcześniej budowli parterowej. Zamek ma kształt nieregularnego trójboku wokół otwartego dziedzińca.