W związku z wprowadzeniem ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej z 4 marca 2010 roku, standardy techniczne jako przepisy wykonawcze zachowywały moc do 8 czerwca 2012 roku.. W 2012 roku instrukcja została zastąpiona nieobowiązującym już rozporządzeniem z 14 lutego 2012 roku w sprawie osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych., które określiło m.in. nowe kryteria wysokościowej osnowy geodezyjnej w Polsce.
Osnowa wysokościowa w G-2 Instrukcja G-2 zawiera przepisy techniczne i porządkowe ustalające zasady klasyfikacji, podstawowe kryteria dokładności i obligatoryjne wymagania technologiczne, obowiązujące przy zakładaniu podstawowej i szczegółowej geodezyjnej osnowy wysokościowej. Przepisy tej instrukcji nie dotyczą obszarów o szczególnie intensywnych ruchach powierzchni.
Wysokościową osnowę geodezyjną stanowi usystematyzowany zbiór punktów, których wysokość w stosunku do przyjętej powierzchni odniesienia została określona, przy zastosowaniu techniki geodezyjnej. Ze względu na rolę i znaczenie dla opracowań geodezyjno-kartograficznych, osnowa wysokościowa dzieli się na osnowę podstawową, szczegółową i pomiarową (rodzaj) i klasy (od I do V).