Spencer Compton, 1. hrabia Wilmington (ur. ok. 1673 w Compton Wynyates w Warwickshire, zm. 2 lipca 1743 w Londynie) – brytyjski arystokrata i polityk związany ze stronnictwem wigów, premier Wielkiej Brytanii od 16 lutego 1742 r. do 2 lipca 1743 r.
Wczesne lata życia Compton był trzecim synem Jamesa Comptona, 3. hrabiego Northampton. Naukę odebrał w St Paul’s School i oksfordzkim Trinity College. W 1698 r. wszedł do parlamentu z okręgu Eye w Suffolk. Mimo że rodzina miała tradycje torysowskie, Compton przeszedł do wigów po kłótni ze swym bratem, George’em. W parlamencie rozpoczął współpracę i nawiązał przyjaźń z Robertem Walpolem, która przetrwała czterdzieści lat.
Początki kariery politycznej W 1707 r. otrzymał pierwszy urząd Paymaster of Pensions, które to stanowisko dzierżył przez sześć lat mimo przejęcia władzy przez torysów w 1710 r. Uważa się, że torysi chcieli utrzymać w ten sposób przyjaźń jego torysowskiej rodziny. W 1713 r. Compton znów wszedł do parlamentu z okręgu East Grinstead, i kiedy w 1715 r. wigowie odzyskali władzę, miał nadzieję na otrzymanie wyższego stanowiska, co jednak nie nastąpiło. Został zaledwie skarbnikiem następcy tronu. Nieco później jednak spotkał go zaszczyt jednogłośnej elekcji na speakera Izby Gmin. Był nim od 1715 do 1727 r.