Husajn już od jesieni 1914 r. prowadził z brytyjskim ministrem wojny, lordem Kitchenerem, rozmowy na temat rozpoczęcia buntu w Arabii. Rokowania te nabrały rozpędu w następnym roku, kiedy szarif zrozumiał, że osmański rząd planuje się go pozbyć. W zamian za poparcie wysiłków Ententy w wojnie z Turcją, Husajn zażądał dla siebie niepodległego państwa, obejmującego większość arabskiego Bliskiego Wschodu. W imieniu rządu brytyjskiego, Wysoki Komisarz w Egipcie sir , przyrzekł Arabom te terytoria, zastrzegając jednak, że ostateczne granice zostaną ustalone wraz z pozostałymi sojusznikami dopiero po zakończeniu wojny. Mimo tych obietnic, 16 maja 1916 r. rządy Wielkiej Brytanii i Francji podpisały tajną umowę Sykes-Picot o podziale Imperium Osmańskiego między własne strefy wpływów, rozdz. 24..
Przebieg Ogłoszone przez Husajna i jego synów powstanie wybuchło między 5 a 10 czerwca 1916 r. W pierwszych jego tygodniach Arabowie wspierani przez Brytyjczyków zdobyli Mekkę i At-Ta’if oraz porty nad Morzem Czerwonym: Dżuddę, Rabigh i Janbu. Wojska szarifa opierały się jednak głównie na niewyszkolonych, pozbawionych nowoczesnego sprzętu i skłóconych między sobą plemionach Beduinów, które w wielu przypadkach swoją służbę uzależniały od wypłacanego im żołdu.