Maria Ksenia Bechczyc-Rudnicka z Mataftinów, secundo voto Wrocka (ur. 1 lutego 1888 w Warszawie, zm. 6 czerwca 1982 w Lublinie) – polska pisarka, tłumaczka i krytyk teatralny.
W 1907 roku rozpoczęła studia na Wydziale Historyczno-Filologicznym Wyższych Żeńskich Kursów im. Bestużewa w Petersburgu. Wśród jej profesorów byli między innymi historyk Eugeniusz Tarle oraz filolodzy Jan Baudouin de Courtenay i Tadeusz Zieliński. W 1911 roku wyjechała na rok do Paryża, by kontynuować studia nad historią Wielkiej Rewolucji Francuskiej i administracji państwowej czasów Napoleona I. Ich wyniki opublikowała w Petersburgu w postaci dwóch rozpraw naukowych: Z historii opinii publicznej we Francji w okresie rewolucji (paźdz. 1792 – styczeń 1793) oraz Napoleon i prefekci: wstęp do historii administracji za Napoleona I.
W czerwcu i lipcu 1912 roku razem z grupą studentów z uniwersytetu w Petersburgu pod kierownictwem profesora podróżowała do Włoch, gdzie zwiedziła m.in. Wenecję, Padwę, Rawennę, Florencję oraz Rzym.