Kolejnym przydziałem Mantelliego było centrum eksperymentalne w Guidonii pod Rzymem. Po przystąpieniu Włoch do II wojny światowej został przeniesiony do biura konstrukcyjnego w Neapolu, pozostając jednocześnie czynnym pilotem. Swój ostatni lot bojowy w Regia Aeronautica odbył w dniu ogłoszenia zawieszenia broni, 8 września 1943 roku. Następnie znalazł się, jako instruktor lotniczy i pilot doświadczalny, w Aeronautica Nazionale Repubblicana, lotnictwie wojskowym faszystowskiej Włoskiej Republiki Socjalnej.
Po zakończeniu wojny zajął się projektowaniem lekkich samolotów i szybowców cywilnych we Włoszech i Argentynie, między innymi dwumiejscowego Alaparma Baldo ze śmigłem pchającym. W 1951 roku został przyjęty do służby w Aeronautica Militare, którą zakończył w stopniu generalskim. Był również aktywnym pilotem sportowym i wyczynowym, reprezentował Włochy na międzynarodowych zawodach szybowcowych oraz ustanowił kilka rekordów lotniczych na szybowcach i lekkich samolotach. Dwukrotnie: w 1962 i 1964 roku, był odznaczony przez Międzynarodową Federację Lotniczą Medalem Louisa Blériota. Został odznaczony Medaglia d'argento al valor militare, Medaglia d'argento al valore aeronautico oraz Croce al merito di guerra.
Przypisy
Bibliografia Alfredo Logoluso: Fiat CR.32 Aces of the Spanish Civil War. Botley, Oxford: 2010.