W XIX wieku pojawiłaa się niewielka arabska wieś al-Kastal istniejąca u podnóża wzgórza.
W wyniku I wojny światowej, w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy utworzyli Mandat Palestyny. W okresie panowania brytyjskiego Al-Kastal była niewielką wsią.
Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 zakładała podział Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Plan podziału przyznawał obszar wioski al-Kastal państwu arabskiemu. Żydzi zaakceptowali plan podziału, jednak Arabowie doprowadzili dzień później do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Wieś al-Kastal ze strategicznym wzgórzem były siedzibą arabskiej milicji, która atakowała żydowskie konwoje jadące do Jerozolimy. Żydowskie siły Palmach kilkakrotnie bezskutecznie atakowały wieś. Dopiero przeprowadzony 3 kwietnia 1948 roku atak zakończył się zajęciem wioski, której mieszkańcy wcześniej uciekli. W kolejnych dniach doszło do bitwy o al-Kastal (3–9 kwietnia 1948 r.), podczas której zginął Abd al-Kadir al-Husajni, dowódca Armii Świętej Wojny. Arabowie odbili ruiny wioski i odzyskali ciało zabitego al-Husajniego, po czym opuścili al-Kastal. 9 kwietnia opuszczoną wieś ponownie zajęły siły Palmach. Wysadzono wówczas wszystkie domy wioski, a ruiny zamku przekształcono w ufortyfikowaną pozycję obronną.