Od 1889 roku prowadził praktykę neurologiczną we Wrocławiu. W 1908 został prymariuszem przytułku przy Elbingstraße, ufundowanego przez fundację imienia Theodora Claassena (1774–1845); obecnie jest to Szpital MSWiA. Funkcję pełnił do śmierci w czerwcu 1932 roku. Pochowany został na Starym Cmentarzu Żydowskim przy LohestraßeBreslauer Jüdisches Gemeindeblatt 9 (6), s. 68, 1932.
Był przewodniczącym Breslauer psychiatrisch-neurologische VereinigungBerliner klinische Wochenschrift 49, 1912.. Należał do Gesellschaft Deutscher Nervenärzte. Żonaty z Paulą Haber, kuzynką Fritza Habera. Ich córką była Elisabeth Freund (1898–1982). Mieszkał przy Gartenstraße 49.
Dorobek naukowy 23 lutego 1888 na spotkaniu Towarzystwa Psychiatrów Wschodnich Niemiec (Verein ostdeutscher Irrenärzte) we Wrocławiu Freund przedstawił opis pacjenta z prawostronnym jednoimiennym niedowidzeniem połowiczym, który nie potrafił nazwać widzianych przedmiotów. Nazwał zaburzenie afazją wzrokową i zaproponował model, w którym przyczyną byłoby uszkodzenie kory ciemieniowo-potylicznej powodujące prawostronne niedowidzenie połowicze oraz przerwanie szlaku łączącego ośrodek wzrokowy prawej półkuli z ośrodkiem mowy półkuli lewej.