Dwudziestolecie międzywojenne było okresem odbudowy szeregu monasterów oraz rozwoju działalności charytatywnej i oświatowej Kościoła, który miał bardzo silny wpływ na rozwój świadomości narodowej Rumunów. W 1925 Rumuński Kościół Prawosławny otrzymał rangę patriarchatu; pierwszym patriarchą został dotychczasowy metropolita Miron. Rumuński Kościół Prawosławny był aktywnym uczestnikiem ruchu ekumenicznego. Znaczna grupa prawosławnych duchownych sympatyzowała z Żelazną Gwardią i Legionem Michała Archanioła.
Od sierpnia 1944, gdy Rumunia przystąpiła do koalicji antyfaszystowskiej, komuniści rumuńscy starali się uzyskać poparcie prawosławnych duchownych. W ciągu kolejnych trzech lat, do całkowitego przejęcia władzy przez partię komunistyczną, pozycja Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego na tle innych związków wyznaniowych była wyraźnie uprzywilejowana. Do 1947 rumuńscy działacze komunistyczni publicznie manifestowali swoją religijność, czego wyrazem był np. udział delegacji partyjnej w ceremonii poświęcenia soboru w Timișoarze.